ANDESGEBERGTE
De Chileense of ‘zuidelijke Andes’ vormt samen met de Rocky Mountains
het langste gebergtesysteem op aarde, ca. 7250 km lang. De structuur van
de Andes is vrij eenvoudig, met lange evenwijdige noord-zuidketens en
vrijwel zonder dwarsdalen. Diepe dalen zijn wel te vinden tussen hoge
bergketens of op uitgestrekte hoogvlaktes.
Doordat Chili zich aan de instabiele westrand van het Zuid-Amerikaanse
continentale plateau bevindt, komen er in vooral in het midden en zuiden
van het land veel aardbevingen voor. Ook liggen in dit gebied honderden
vulkanen, zoals de Tronador, de Fitz Roy en de Maipo.
De Chileense Andes heeft toppen van meer dan 7000 meter en is ter hoogte
van Noord-Chili meer dan 600 km breed. De hoogste piek in Chili is de
Nevado Ojos del Salado (6893 m) en de hoogste vulkaan is de Llullaillaco
( 6739 m). In totaal zijn er meer dan 2000 vulkanen, waarvan bijna de
helft op de een of andere manier actief is
Van noord naar zuid is de Andes
landschappelijk te verdelen in vier zones:
De noordelijke Andeshoogvlakte of Altiplano
Door de grote vulkanische activiteiten is dit gebied opgevuld met
aslagen en vulkanische gesteenten. De gemiddelde hoogte bedraagt hier
ca. 4000 meter. De Andes is hier op z’n breedst en bezaaid met deels nog
actieve vulkanen.
Centrale Andes
Dit zeer hoge gedeelte van de Andes is opgebouwd uit vulkanische
gesteenten, maar kent geen actieve vulkanen meer. Zeer opvallend zijn de
grote hoogteverschillen in dit gebied. Vanaf Santiago, op 500 meter
hoogte, rijst het gebergte binnen 50 km steil omhoog tot de hoogste berg
van Zuid-Amerika, de Aconcagua (6960 m), die trouwens net op Argentijns
grondgebied ligt. Andere hoge toppen zijn de Tupungato (6800 m) en de
Mercedario (6770 m).
Andes van het ‘merengebied’
De Andes is hier veel lager dan in de Centrale Andes. De Andes bestaat
hier uit een door gletsjers gevormd merenlandschap en veel, vaak nog
actieve vulkanen (tot 3600 meter hoog). Ook aardbevingen vinden hier af
en toe aardbevingen plaats; een van de zwaarste aardbevingen ooit op
aarde waargenomen vond in 1960 voor de kust van Zuid-Chili plaats.
De Andes van Patagonië en Vuurland
De Andes (tot 4000 meter hoogte) grenst hier direct aan zee met steile
bergwanden en diepe fjorden. De vulkanen in de Patagonische Andes zijn
niet meer erg actief. Het landschap is hier ook vooral bepaald door
gletsjererosie in de vier ijstijden van het Pleistoceen.
In het oosten slepen de gletsjers grote bekkens uit: hierdoor ontstonden
de grote randmeren van de Patagonische Andes, o.a. het Lago General
Carrera en het Lago Argentino. De Patagonische Andes wordt nog steeds
bedekt door twee grote ijskappen. |
 |
